Subjectivity of objectivity

DSC_1299

Emocionalizam u umjetnosti predstavlja suštinsko zadiranje u najintimnije sfere subjektivnosti autora. Bez prava na emocionalnu subjektivnost autorice gube iskonsku snagu i medijalnost emocije koja ima ulogu etera u kontekstu prijenosa informacije i koja kao i odnos subjektivnosti naspram nepostojeće objektivnosti ima vlast nad racionalnim.

Emocija oduvijek ima prevlast nad racionalnim. Pogotovo ukoliko govorimo o umjetnosti. Emocionalna slika svijeta u odnosu na racionalnu sliku svijeta – gledana kroz prizmu umjetnosti – za prijenos poruke koristi medij emocije. Rušeći na taj način okove objektivizirane racionalnosti koja nema autora jer iza nje ne samo da ne stoji nitko, već ista niti ima medij prijenosa, niti ima šta da prenese.

Objektivizirana racionalnost svedena je na uopćenost a uopćenost je svedena na estetiku eufemizma. Estetika eufemizma skoro ne sadržava subjektivnu refleksiju i kao takva ne predstavlja ništa drugo do matricu za nagomilavanje riječi za koje je objektivni kontekst, okvir postojanja. Cjelokupna komunikacija u domenu eufemističke objektivnosti predstavlja gomile okvira unutar kojih je smještena objektivizirana racionalnost, koja isprobano, “ne vrijeđa nikoga” i “čuva mir”.

Emocionalizam umjetnosti je za autoricu samo-analiza i samo-kritički pristup samoj sebi. Ovaj proces koji se dešava unutar autora, preispituje najsubjektivniju tačku individualnosti, oblikuje procese njenog zaključivanja i pruža uvid u emocionalnost umjetnika. Na drugoj strani u svijetu racionalizirano isfiltriranih objektivnosti čovjek u potpunosti ostaje emocionalno tup.

Emocionalnost je individualna, o suštini individualnosti subjektivnosti emocionalnosti teško da postoje jasna saznanja, da ne govorim o primjerima takve komunikacije, bila ona umjetnička, naučna ili politička.

Emocionalizmom u umjetnosti se dolazi do srži subjektivnosti, množinom subjektivnosti se prirodnim putem emocionalnosti čovjeka vremenom vaspostavlja estetika emocionalnosti komunikacije a uz pomoć estetike emocionalnosti, uspostavlja se most zajedništva različitosti individualnosti, jer estetika emocionalnosti nastaje spontanom emocionalnom reakcijom javnosti koja tu emocionalnost konzumira.

Emocionalizmom u umjetnosti se stiže do načina artikulacije intimnosti bez obzira bila ta intimnost svjesna ili nesvjesna ili eventualno podsvjesna. Onog trenutka kada se uspostavi sistem artikuliranja intimnosti individualnosti bez barijera i predrasuda racionalne objektivnosti društvo ulazi u srž samoga sebe.

Društvo nije ništa drugo do skup opredjeljenja individua a opredjeljenja individue nisu ništa drugo do skup emocionalnih individualnih kognitivnih procesa.

Zašto ovdje nema “racionalnosti”?

U ovom smislu racionalnost spada u domen individualnog obzira na objektivnu individualnost drugoga.  Racionalnost je u tom kontekstu međuljudskih odnosa ograničena objektiviziranim eufemističkim sistemom pravila koji polazi od pretpostavke ograničenja pravilom objektivnosti a ne oslobođenja individualnom emocijom subjektivnosti. “Nije se rodio tko je svima ugodio”, ali je li to netko možda pokušao? Možda je još važnije pitati šta to „svi“ objektivno gledano misle da znaju o tome šta bi im godilo? Zašto nedostaje ta informacija?

Razlika između onog što objektivno mislim da znam i onog što subjektivno i intimno osjećam je ekvivalentna stepenu racionalnosti objektivizirane eufemističke procjene društva prema intimnom zadovoljstvu individue koja čini (konstituira) to društvo.

Subjektivnom artikulacijom individualne emocionalnosti grade se mostovi razumijevanja preko zidova pravila društvenih odnosa objektiviziranog nerazumljivog i ne pretpostavljivog, skrivenog, intimnog, ruše se dvo- i višesmislenosti eufemističke objektivnosti a okvir racionalnosti se gleda – umjesto iz unutrašnjosti – iz perspektive vanjštine.

Tek tada je jedini parametar koji individua posjeduje njegova ili njena emocionalnost.

Podjednako kako za autora tako i za konzumentkinju, emocionalizam umjetnosti nije samo iracionalistički pandan nepostojećoj racionalnoj objektivnosti, već predstavlja jedan individualistički i humanistički odgovor na eufemističku objektivizaciju racionalnosti realnosti.

Emocionalizam u umjetnosti se ne zasniva na kritici prošlosti ili na vizionarstvu budućnosti, on je suština subjektivnog osjećanja sadašnjosti i svojim omasovljavanjem stvara temelj za uspostavljanje estetike društvenih odnosa zasnovanih na individualnoj emocionalnosti svakog člana tog društva.

Weimar, 22. mai 2009

Komentariši

Upišite vaše podatke ispod ili kliknite na jednu od ikona da se prijavite:

WordPress.com logo

You are commenting using your WordPress.com account. Odjava / Promijeni )

Twitter slika

You are commenting using your Twitter account. Odjava / Promijeni )

Facebook fotografija

You are commenting using your Facebook account. Odjava / Promijeni )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Odjava / Promijeni )

Povezivanje na %s